Vorum frekar löt þessa helgina. Hólmfríður rölti 12km í gær, Klóarveg úr Grafningi að Reykjadal. Á nú engar myndir af því, en hér er ein af mér í dag.

Hjólaði nokkra kílómetra í Bláalónskeppninni með Þorvaldi og Nökkva og fleiru góðu fólki. Enduðum svo í afslappelsi og gufu í lóninu. Bara gaman. Ég var aðallega að taka þátt til gamans. Nökkvi endaði með medalíu. Ég hefði reyndar tekið þetta á betri tíma ef það hefði ekki sprungið hjá mér þar sem ég var með ekkert til að gera við, hvorki bætur, slöngu eða pumpu. Einhver eðalgaur mætti svo á svæðið og reddaði mér... og reddaði deginum!

Fyrr í vikunni komu svo til okkar hjónakornin sem seldu mér hjólið um daginn. Við buðum upp á Hrefnukjöt og lamb. Hvalurinn var alveg eðalgóður þó svo gestirnir væru tregir til að prófa almennilega. Litla fjölskyldan er annars flogin af landinu til heitari landa.

Addi Gellini hjálpaði svo vel við að klára hvalinn enda matargat með meiru. Í alvöru, kötturinn varð alveg æstur í að éta restina af hrefnunni, kann sko gott að meta.

Maður ætti aldrei að halda að maður hafi afgreitt Ísland og séð það allt. Við fórum á nýjan stað í gær. Austasti tangi landsins, Dalatangi var áfangastaðurinn. Þar er meira að segja búskapur, á þessum mjög einangraða stað sem er lokaður allri umferð a.m.k. 6 mánuði á ári.

Þetta er allavega góður staður ef fólk vill vera einangrað. Þarna er víst einhver listasýning í sumar. Við urðum varla var við það. Þetta hlýtur að teljast meiri gjörningur en nokkuð annað. En gaman að hafa komið þarna. Þemað þessi árin er einmitt að þræða ystu nes og tanga landsins í útilegum.

Ég held undantekningarlítið að það sé alltaf eðalblíða á Egilsstöðum þegar við erum þar. Nú er engin undantekning.

Fórum annars í fermingu á Norðfjörð í gær. Höfum annars slakað á og sleikt sólina. Erum núna að stelast í netsamband við tjaldsvæðið.

Það virðist eitthvað hjólaæði hafa heltekið landann. Kannski eru það kreppuráð. Kominn tími til að Íslendingar uppgvöti hjólið. Ég var duglegur að hjóla fyrir mörgum árum en ekki lengi undanfarið.

Ég dustaði rykið af hjólinu mínu sem ég keypti í Erninum þegar hann var á Spítalastígnum. Á hjólinu var 20 ára ábyrgð og mér fannst það rosalegt. Hjólið virkar enn í dag, en bara rétt svo og það er eitt og annað orðið slitið og þreytt. Í dag er sennilega lífstíðarábyrgð á mörgum hlutum og engum finnst það stórkostlega merkilegt. Kannski af því að það tekur enginn mark á því. En hvaða hlut kaupir maður í dag og ætlast til að eiga í 20 ár?? Mér dettur varla neitt í hug. Þess vegna tími ég varla að henda gamla Muddy Foxinum mínum! :)

En af því að drullugi refurinn er orðinn svona þreyttur þá verslaði ég mér nýtt gamalt hjól. Hjól með reynslu, eiginlega rosalega reynslu. Hefur komið til þriggja heimsálfa, suður fyrir heimsbaug og séð hluti sem ég á eftir að upplifa! :)

Þess vegna fengum við þetta góða fólk sem seldi mér hjólið í heimsókn til okkar, og einnig Pálma litla og foreldra hans. En þetta frábæra par var búið að ferðast um Suður Ameríku með 10 mánaða stelpuna sína á hjólinu í 7 mánuði. Stúlkan litla vildi fara að hreyfa sig meira og þolinmæðin á hjólinu farinn. Þannig að þau ákváðu að breyta til og losa sig við hjólin. Ekki var það til að draga úr áhuga mínum á að spjalla við þetta fólk að kallinn hefur farið 3svar umhverfis heiminn á skútu og kann endalausar sögur af því þegar hann sigldi á ísjaka við suðurheimsskautslandið, nuddaðist upp við hval í Kyrrahafinu og komst í hann krappann þegar hann braut mastrið "in the roaring forties" Það verður sennilega framhald á þessari sögu. Við erum farin til Egilsstaða, en íbúðin verður ekki tóm á meðan.

Fórum í sveitina um liðna helgi og kíktum á lömbin með góðum vinum og grilluðum og gerðum gott.

Létum líka flærnar bíta okkur illa. Skiljum reyndar ekki hvaðan þær komu, en erum bæði alveg að farast úr kláða. Ágústa slapp hins vegar alveg!

Bærinn á myndinni hérna að ofan heitir Hamrar á Mýrum og er alveg yndislegur ekta íslenskur sveitabær...eða eyðibýli!

Við höfum varla verið heima hjá okkur eina helgi frá því í febrúar. Um þarsíðustu helgi skruppum við barnlaus vestur á Ísafjörð að leika okkur á skíðum. Fengum þvílíka einmunablíðu.

Annars er helgin sú næsta þéttsetin. Ég ætla að skreppast í Þórsmörk með góðu fólki en Hólmfríður er með þéttbókað hérna í bænum af frænkuheimsóknum.

Svo virðist sem sumarið sé í raun komið. Gula fíflið ætlar að láta sjá sig.

Við skelltum okkur þrír saman, ég, Nökkvi og Þorvaldur á Langjökul síðustu vikuna í apríl. Ætlunin var að reyna að keyra smá í snjó og kannski drekka smá kakó. Þvílík eðalblíða, stafalogn upp á jökli ofan við Húsafell. Fórum reyndar ekki hátt upp á jökul og lentum í hæfilegum vandræðum. En eyddum þeim mun meiri tíma fyrir utan bílinn.

Héldum að nú væri að koma sumar og þetta væri síðasti séns í vetur að gera eitthvað sem krefðist snjóaksturs. Það var alger vitleysa. Það hafa komið hret ofaní hret síðan, heiðir lokaðar og fjallvegir sem var búið að opna hafa lokast aftur. Nú er beljandi rok, þó það sé hlýtt. Ég er farinn að tapa trúnni á gott sumar, spurning hvort stuttbuxurnar fái nokkuð að líta dagsins ljós strax.

Það er búið að taka smá tíma fyrir Ágústu að pæla í koppanotkun. Hún hefur fengist til að setjast á hann og fyrir nokkrum vikum kom smá í hann eftir langa setu. Svo var það fyrir svona 3 vikum að það kom nr 2 í koppinn, sennilega fyrir slysni.

Allt í einu núna um páskana sagðist hún bara ekki vilja neinu bleyju og ekki einu sinni þegar hún var að fara að sofa. Svo það var ákveðið að telja henni ekki hughvarf og þrátt fyrir smá slys í rúmið gekk þetta vel. Daginn eftir vildi hún svo bleyjuna aftur.

Svo í dag fengum við að heyra það af leikskólanum að hún neitaði að láta setja á sig bleyju. Vildi bara nota koppinn. Sama var upp á teningnum hérna heima og hún hleypur sjálf á koppinn þegar þörfin kemur yfir, "pabbi koma koma, sjá ég dulleg".

Það sem virtist virka á hana til hvatningar var að segja að Hildur Vala frænka væri hætt að nota bleyju. Þá kom stoltið upp og hún getur ekki verið minni manneskja. Enda segir hún núna af minnsta tilefni að hún sé "fullorðins".

Ágústa fékk sitt fyrsta páskaegg, allavega svo okkur rekur minni til. Allavega það fyrsta sem hún man eftir. Gleðin var nokkur og eftir kappát í smátíma þar sem bitið var í eggið í heild samþykkti hún að það yrði lagt til hliðar í smástund.

Hólmfríður skrapp annars á gönguskíði enda eru þetta væntanlega síðustu forvöð að mæta í fjöllin í vetur sé eitthvað að marka spá um hita upp á tveggja stafa tölur.

Skelltum okkur í Bláfjöllin í dag, reyndar líka í gær. Í gær var það smá hringur á gönguskíðunum, í dag var það smá rennsli á svigskíðunum í eðalblíðu. Ágústa ætlar reyndar að reynast aðeins erfið í taumi með að fara á skíði. Það var bara snjóþotan í dag.

Hérna var hún búin að fá nóg af útiverunni og hékk inn í bíl að hlusta á tónlist. Það endaði reyndar illa því hún rakst í takkann í hurðinni og læsti sig inn í bílnum. Lyklarnir auðvitað í svissinum fyrir útvarpið. Þá voru góð ráð dýr, það var annaðhvort að brjóta glugga, fara heim og ná í lykla sem var nú varla raunhæft. Eða, það sem gekk upp, að segja henni að hún fengi marsipanstykki (svona Euroshopper úr Bónus...) ef hún togaði í takkann í hurðinni. Og viti menn það gekk og hún opnaði sjálf eftir að foreldrarnir fengu nokkur svitaköst...!

Fyrir allnokkrum árum keypti ég þennan prímus á skransölu hér í borg. Þetta er Optimus nr. 11 frá ca. 1935. Algjört gersemi. Ég fékk áhuga á svona prímusum eftir að hafa séð samstarfsmann nota svona græju í vinnuferð fyrir nokkrum árum inn í Þjórsárverum.

Hann getur brennt nokkurn veginn hvaða eldsneyti sem er, bensín, dísel, steinolía, parafín olíu (grillögur) eða bara lýsi! Það hefur hins vegar alltaf gengið illa að kveikja upp í honum og nú datt mér í hug að draga hann fram í tilefni að ferðahugmynd komandi helgar. Ég fann því varahluti í hann á ebay og ætla að koma honum í gang þó það verði ekki fyrir páskahelgina.

Skelltum okkur í bústað í Brekkuskógi um liðna helgi með M&N&P. Stutt stopp, en fórum í smá bíltúr. Ég og Nökkvi erum alltaf að leita að Snjónum, hinum eina rétta, sem hentar okkar litlu jeppabílum.

Ekki fannst hann í þetta skiptið á Lyngdalsheiðinni, en nóg var af drullunni og Ágústa og Pálmi skemmtu sér hið besta við að drullumalla og smakka aðeins!

Fengum skemmtilega heimsókn um síðustu helgi. Teddi, Guðbjörg og dætur tvær litu við í sunnudagsmorgunkaffi.

Vona að mér leyfist að birta mynd. Sú yngsta veit hvernig á að tækla þetta en það var ekki bros í boði hjá Ágústu þann daginn. Hún hefur líka frá síðustu helgi legið í hitavellu og verið heima frá leikskólanum, nema í dag. Þetta virðist vera að rjátlast af henni enda skemmtileg helgi framundan.

í tilefni dagsins er gaman að rifja upp gamalt aprílgabb sem fékk nokkra til að platast, eða þeir héldu að þeir hefðu platast, en það var bara plat.... :)

Nú er ekkert plat á ferðinni. Haustið mun bera ávöxt í fyrstu viku níunda mánaðar... :)